Jan Janssen (1952)

Ik ben pas na mijn veertigste actief begonnen met zelf beelden maken. Geïnspireerd door beeldende kunst van verleden en heden. Vanuit een behoefte uitdrukking te geven aan mijn creativiteit op een persoonlijke wijze. Ik heb bij de Werkschuit in Zeist en De Bilt meer dan tien jaar cursussen gevolgd. Beeldhouwen in steen en hout en (model)boetseren.

Na diverse zware “aanslagen” op mijn gezondheid in het begin van dit millennium ben ik uiteindelijk na ruim dertig jaar gestopt met mijn werk als ambtenaar bij de gemeente Utrecht. De behoefte tot het uitzenden van “tekenen van leven” en het nalaten van tastbare sporen van mijn leven werd in deze jaren steeds sterker. Mijn werk spreekt,denk ik, voor zich. Mijn beelden zijn niet al te groot. Mijn grootste beeld is ruim 50 cm hoog. Ik vind het zelf prettig, ze regelmatig te verzetten. Je kijkt er dan weer anders naar. Ze nodigen uit, om er een beetje mee te “spelen”. De beelden (meestal in brons) mogen behagen, maar zullen ook soms iets melancholisch hebben. Ze zijn van het leven, de aarde, de materie, maar ook van de hemel. De ruimte erin of eromheen en het licht dat erop valt, is net zo belangrijk als de materie van het beeld zelf.

Ik werk vrijwel uitsluitend in was. In principe maak ik geen seriewerk, want ik maak het unieke beeld in eerste instantie voor mijzelf. Soms maak ik een beeld in opdracht voor een bepaalde gelegenheid of plek, zoals de bosuil op de foto op deze pagina (foto Luuk Huiskes). Elk beeld wordt volgens de “verloren-was-methode” in principe slechts één maal gegoten door de bronsgieter. Het patineren (kleuren) gebeurt altijd onder mijn toezicht. Aan de beelden is goed te zien, dat ze in was volledig met de hand zijn gevormd. Vaak zijn mijn vingerafdrukken nog in het brons te zien. Veel van mijn beelden zijn figuratief te noemen, zonder per sé naturalistisch te willen wezen. De laatste jaren maak ik af en toe ook een abstract beeld, omdat het mij dwingt tot de essentie van de vorm.

Beeld